Gisteravond zat ik met mijn zoon en schoondochter voor de tent op de camping. De liveband op het terras was net gestopt. Langzaam werd het stil om ons heen. Alleen het knisperen van het kampvuur bleef over. Zoals dat soms gaat, ontstond er een gesprek. Niet gepland. Juist daardoor echt.
Mijn zoon vertelde dat hij zich onrustig voelde. Thuis kent hij iedere hoek, ieder geluid. Op de camping was alles anders. Een andere omgeving, onbekende geluiden en daardoor een hoofd dat maar bleef draaien. Ik luisterde. Niet om meteen een oplossing te zoeken, maar om bij hem te blijven. Na een tijdje nodigde ik hem uit om zijn aandacht te verleggen. Naar de warmte van het vuur op zijn gezicht. Naar zijn voeten die stevig op de grond stonden. Naar zijn lichaam dat gedragen werd door de stoel waarop hij zat. Langzaam zag ik iets veranderen. Zijn ademhaling werd rustiger. Zijn schouders zakten. De onrust maakte plaats voor stilte.Vanmorgen kwam hij stralend de tent uit. “Mam, ik heb zó lekker geslapen. Ik voel me helemaal tot rust komen in de natuur.”